2020 © mundana antwerpen

 

VOLKSVERZET MET NAALD EN DRAAD

Augustus-September 2019

11 september 1973 betekent het einde van de democratie in Chili. De gruwel vervormt het aangezicht van het vaderland en de militairen, gesterkt door de Doctrine van de Nationale Veiligheid, starten met hun strategie van de gedwongen verdwijningen van personen. Tot op vandaag is dit drama niet opgehelderd, de zoektocht gaat verder. OM DIT NOOIT TE VERGETEN, NEEMT HET VOLK ZIJN TOEVLUCHT TOT DE KUNST.

Kunst en leven vormen een onverwoestbare eenheid. Toen het vaderland onder de donkerste beproevingen gebukt ging, brachten de arpilleras licht en aanklacht. Toen het volk niet mocht of kon spreken, maakte het deze kronieken met kleur van de stem en als een krachtige kreet. Maar vergissen we ons niet: hoe diep de pijn ook is, hij brengt ook hoop voort.

Niets of niemand kan de overwinning van de mens verhinderen. Op het meest grijze moment van onze geschiedenis hebben de arpilleristas dat aangetoond.

De arpillera ziet het licht na de Militaire Coup in 1973 waardoor Chili zijn eeuwenlange democratie verloor.

De eerste arpilleristas zijn de moeders, echtgenotes en zussen van de verdwenen gevangenen die in hun arpilleras de angstige zoektocht naar hun verwanten beschrijven.

Later verenigen zich dan de vrouwen van de verschillende volksorganisaties om een workshop van arpilleras te organiseren met steeds een dubbele bedoeling: via het verhaal van de realiteit, uiting geven aan de strijd en de hoop van het volk, en een bescheiden, vaak enige, inkomen verwerven voor het onderhoud van hun gezin.

Op de stof van gebruikte jutezakken borduren meer dan 300 Chileense vrouwen dag na dag de geschiedenis van hun land. Met kleine stukjes stof, wol en allerhande herbruikte materialen, met vindingrijkheid en werklust geborduurd, verhalen de arpilleristas zowel hun dagdagelijkse bestaan in de volkswijken als de grote nationale gebeurtenissen. Niets ontsnapt aan hun aandacht. Arpilleras zijn nooit zomaar decoratieve stukken. Altijd tonen ze ons een aspect van de realiteit van het leven van het volk.

Irma Prado Pizarro
Chileense, in België sedert November 1973. Vanaf 1978 begint ze aan haar persoonlijke missie om arpilleras bijeen te brengen en te promoten, als een concrete vorm van solidariteit en steun aan de weerstand tegen de dictatuur vanuit het buitenland.

Ze werkt samen met de Stichting Solidariteit (Santiago). Ze bouwt een eigen collectie op, waarmee ze ook tentoonstellingen organiseert.

Met het doel in dialoog te gaan en een culturele uitwisseling te bewerken ontwikkelt ze een workshop “Arpilleras” waarmee ze scholen en culturele centra in heel Vlaanderen doorkruist.